Essie's Gedichten
border
Het land van oneindig

Op zoek naar mijn God
In het land van oneindig
Verdwaald in Zijn wegen
Verward door de nacht

Op zoek naar het lot
Stil en soms eenzaam
Te moe en te kwetsbaar
Beperkt in mijn kracht

Op zoek naar mijn dromen
Mijn passie, mijn pijn
Vertrouwen, verlangen
Mijn 'ik' om te zijn

Mijn God, geef mij Liefde
Laat me vrij, laat me gaan
Maar fluister soms zachtjes
In stilte mijn naam

© Esther Frenay
border
Tot de dood

In de diepte van de zee
Wil ik graag sterven
In het Duister
In de schaduw van de nacht
Het zoute water
Smaakt naar bitterzoete tranen
Het verdriet
Dat ik van niemand meer verwacht

Aan het water
Tussen wilde rozenstruiken
Wil ik sterven
Woest, verwilderd en zo puur
Streel mijn lichaam
In de allerlaatste uren
Tot het einde
Tot het doven van mijn vuur

In jouw armen
In jouw armen wil ik sterven
Omdat jij echt bent
En omdat ik je vertrouw
Kus mijn wonden
Houd mij vast en droog mijn tranen
Tot alles wegebt
En ik niet meer van je hou

© Esther Frenay
border

Mijn Vleugels

Mijn vleugels zijn anders dan de jouwe
Mijn manier van strelen, van raken
Van ruzie maken, van liefhebben
Mijn fouten zijn anders dan de jouwe
Anders, maar niet beter of slechter

Mijn leven is anders dan de jouwe
Mijn passies, mijn geliefden
Mijn angsten, mijn diepste dromen
Mijn wensen, mijn pijn, mijn pad
Anders, maar niet beter of slechter

Mijn keuzes zijn anders dan de jouwe
Mijn golven, mijn stormen
Mijn eiland, mijn kasteel
De liefde in het zand begraven
En mijn vleugels -anders- uitgeslagen

© Esther Frenay
border

Door Dromen Geraakt

Door dromen geraakt
In een stil verlangen
In lust en verleiding
En jouw lichaam gevangen

Ik droom en ik wens
Streel mij zacht, raak mij aan
Hou mij vast, hou mij vaster
Heb mij lief, laat mij gaan

Laat mij zwemmen in jouw ogen
En verliezen van jouw kracht
In alle vrijheid, geen beloftes
Maar blijf bij mij, deze nacht

© Esther Frenay
border

Broken

You healed my wings
When they were broken
You hugged me tight
When I was upset
You hold my heart
When I was lonely
You kissed my tears
When I was sad

But how can you heal me
When I can not recieve you?
How can you fix me
When I have to let go?
I can not stay with you
But I don't want to leave you
I can not hold on
But I can't let you go

© Esther Frenay
border

Wie niet droomt kan niet ontwaken

De nacht is zwarter dan voorheen
En in mijn hoofd klinkt zacht gefluister
In duizend woorden, zeven talen
En opnieuw ben ik jouw stille luister

Zachtjes smeek ik om de stilte
In pure wanhoop, om wat rust
En ik verlang nu naar 't ontwaken
De Prins die mij zacht wakker kust

Maar wie niet droomt kan niet ontwaken
Dus zachtjes fluister ik de woorden mee
Ik kus haar lieflijk en ik leer haar talen
Ze roept mijn naam vanuit de stille zee

En terwijl ik zo verlangde naar haar golven
Was het opnieuw het Duister die mij raakt
De wind zingt zachtjes en de nacht is teder
En ik besef, de wereld is vandaag volmaakt

En de golven nemen mij langzaam mee
Naar de diepte...


© Esther Frenay
border

Haar Melodie

's Nachts klonk stil haar melodie
Begraven in het zand
Lang de nacht en leeg haar hart
Zoekend naar Zijn hand

Ze danste in de koude beek
Naakt en puur sereen
IJzig kil en leeg haar ziel
Zo moederziel alleen

Het water kleurde langzaam rood
Ze zwom in haar verdriet
's Nachts klonk stil haar melodie
Ze zong "Vergeet-mij-niet"

© Esther Frenay
border

Wie ik ben

In de verte hoor 'k jouw stem
Je bent vergeten wie ik ben
Of misschien ben ik het zelf vergeten
Vroeger had 'k het wel geweten

Maar ik ben niet meer wie ik toen was
Dat stille meisje uit de klas
Zwijgzaam, maar met diepe gronden
Steeds meer heb ik mijzelf gevonden

Soms lijkt het net een woordenboek
Hoe meer ik vind, hoe meer ik zoek
Steeds meer diepte, steeds meer lagen
Elk antwoord leidt tot nieuwe vragen

In de verte hoor 'k jouw stem
Je bent vergeten wie ik ben
Misschien ben ik jou ook vergeten
Vroeger had 'k het wel geweten

© Esther Frenay
border

Wonderland

Zwevend door het leven
Als een laatste schittering van mijn gedachten
Op zoek naar mijn herinnering
Mijn diepste verlangen
Mijn meest intense pijn

Naar beneden vallend, als uit een droom
Door het zwart van mijn gedachten
Daal ik naar het hier en nu
Terug in mijn lichaam
Terug in mijn zijn

En terwijl mijn lichaam mij weer toelaat
Blijf ik zweven in het Duister
In de Droom des Dromen
Maar dan intenser, bewuster dan ooit

Want uit liefde tussen Licht en Duister
Is Verbeeldingskracht geboren
En terwijl ik Wonderland verlaat
Neem ik haar in mijn gedachten mee

Men noemt haar Alice D.

© Esther Frenay
border

De Leegte

Het donk're woud, vol schimmen en demonen
Sluipt binnen in het duister van de nacht
Ze vertrapt gewillig al mijn zoete dromen
Alsof ze weer opnieuw mijn ziel verkracht

Ze vult mij met een duister diepe leegte
En ik pak haar aan, omdat ik haar herken
Ze was bij me toen ik leed en toen ik zweefde
De enige die echt weet wie ik ben


Het lijkt wel of ik steeds opnieuw moet leren
Dat alles wat maar mooi is, toch verdwijnt
En wat overblijft is steeds opnieuw weer leegte
Als de nacht, waarin de zon niet langer schijnt

En ze vult mij met een duister diepe leegte
En ik pak haar aan, omdat ik haar herken
Ze was bij me toen ik leed en toen ik zweefde
De enige die echt weet wie ik ben


© Esther Frenay
border

De Duivel heeft een lied geschreven

De Duivel heeft een lied geschreven
Voor Zijn Duis'tre nachtprinses
Elke toon, elke taal is haar bijgebleven
Hij gaf haar prive zelfs wat les

Niet omdat Hij haar beminde hoor
Welnee, ze was nog een kind
Maar ze had een bijzonder eng'lengehoor
En haar ogen waren blind

Dat maakte haar dus bijzonder geschikt
Voor Zijn lied in de Duistere nacht
Haar stem klonk als vuur, in het eenzame zwart
Haar woorden vol passie en kracht

Door haar zuivere zijn en haar tedere stem
Was de Duivel al snel haar dienaar in hel
Voor ze het wist, had ze alles van Hem
't Ging zoals ik het u hier vertel;

Soms lijkt een zaadje zo nietig en klein
Maar schuilt in haar leven een Kracht
Dat zelfs de Koning der Passie & Pijn
Bezwijkt voor haar lieflijke macht

© Esther Frenay
border

Kus Haar Tranen

Laat mijn kleine ik niet sterven
Maar bescherm haar in de nacht
Breng haar mooie zoete dromen
Kus haar tranen, lief en zacht

Haal de beelden uit haar ogen
Haal de scherven uit haar hart
Fluister zacht "Het is hier veilig"
Als ze bang is en verward

Laat haar weten dat ze mooi is
Dat ze danst als een prinses
Dat ze moedig en heel wijs is
Ook al is ze nog maar zes

Want dat hele kleine meisje
Is het zaadje van mijn zijn
En als zij weet hoeveel ze waard is
Doet het mij ook minder pijn

© Esther Frenay
border

Het Spiegelglas

Leven door een spiegel van het Duister
Met in de hoek, een helder stukje licht
Dit licht verblind mijn nachtelijke ogen
En ik kijk nu naar een schim van mijn gezicht

Aan de ene kant, een kleurrijk helder leven
Aan de and're kant, het duister dat ik ken
Het liefste blijf ik in het midden zweven
Zonder schaduw weet ik niet meer wie ik ben

Maar ik kan niet meer, ik moet nu afscheid nemen
Van mijn schaduwkant, mijn diep verborgen pijn
Ze mag mij niet meer binden, niet meer claimen
Toch zal ze altijd heel dicht bij mij zijn

Aan de andere kant
Van het spiegelglas


© Esther Frenay
border
Ooit was ze een Godin

Ooit was ze een Godin
Hoog in de held're hemel
Daar waar het Al begon
Dansend naar de zon

Ooit was ze een Godin
Haar handen op mijn wonden
Haar lippen op mijn ziel
Lang voordat ze viel

Ooit was ze een Godin
Kijkend naar benee
Maar ze kon er niet meer tegen
Haar tranen maakten regen

Ooit was ze een Godin
Door mensenhaat gestorven
Het maakte haar verward
Zeven scheuren in haar hart

Nu is ze slechts een vrouw
Haar ziel is niet meer zuiver
Vol onzekerheid en pijn
Boosheid en venijn

Nu is ze slechts een vrouw
Met al haar mensenfouten
Toch, heel diep binnenin
Is ze altijd nog Godin

© Esther Frenay
border
Een engel in de nacht

Als een engeltje
Zorgeloos op mijn schouder
Geen witte vleugeltjes
En misschien ook wel wat ouder
Maar wat geeft het
Zolang ze mij maar kust
In alle stille klanken van mijn rust

Als een engeltje
Of ze speciaal zo is gemaakt
Niet meer maagdelijk
Niet puur en niet volmaakt
Maar wat geeft het
Zolang ze naar mij kijkt
Terwijl mijn ziel intens in haar bezwijkt

Als een engeltje
Stralend in de nacht
Niet lief en niet geduldig
Niet vredig en niet zacht
Maar wat geeft het
Haar passie maakt mij vrij
Als een duivel van verlangen aan mijn zij

Als een duiveltje
Verlangend naar het vuur
De passie in haar dromen
Zo vaak van korte duur
Maar wat geeft het
Ze is zo lief en zacht
Soms lijkt ze net een engel in de nacht

© Esther Frenay
border
Lieve Narcis

Je danst in de wind
Je groeit en je bloeit
Je leeft en je geeft
Zoveel schoonheid

En toch, treurige bloem
Kijk je omlaag
Je verdriet is zo zacht
Als een traan in de nacht

Elk jaar zul je sterven, en dat weet je
En elk jaar denk je "men vergeet me"


Maar wie jou echt kent
Kent de schoonheid van het leven
Om wie je werkelijk bent
En om hoe diep je soms kunt zweven

Om hoe je danst in de wind
Hoe je groeit en je bloeit
Hoe je leeft en je geeft
Zoveel schoonheid

© Esther Frenay
border
Haar thuis

Zoveel mensen en toch eenzaam
Stil en zwijgzaam kijkt ze toe
De kille leegte maakt haar moe
Ze zoekt rust in haar gedachten

In haar ziel een koude stilte
Niet wetend waar ze nu wil zijn
Slapen doet haar teveel pijn
Donker zijn haar lege nachten

Lief en teder zijn haar woorden
In haar hart vaak nog een kind
Zo geliefd en puur bemind
Niemand kan haar ziel omarmen

's Avonds bidt ze in gedachten
Vol verlangen tot haar God
Zoekend naar haar levenslot
Om haar leegte te verwarmen

Verlegen kijkt ze om zich heen
Leven doet haar teveel pijn
Ze is nooit waar ze wil zijn
Ze ziet de haat vaak al van verre

Ze vraagt zich altijd af waarom
Ze richt zich puur op haar gevoel
Deze plek is niet haar doel
Haar thuis is in de sterren...

© Esther Frenay
border
Violatie

Klein meisje, onbevangen
Zo puur en zo sereen
Een traan voor wat verdween
In andermans verlangen

Haar kinderlijke pracht
Genomen door de wind
Geen vrouw maar ook geen kind
Gevangen in de nacht

En 's avonds huilt ze zacht
Tot haar dromen haar bevrijden
Uit haar wanhoop en haar lijden
En laten zweven in de pracht

Ze wil alleen maar schrijven
Om stil, alleen en klein
In haar wereldje te zijn
En daar te kunnen blijven

Ver weg van heel haar leven
Een wereld, veel te hard
Voor zo'n klein kinderhart
Nee, zij blijft liever zweven

...in haar dromen

© Esther Frenay
border
Heb mij niet lief

Ik zoek doeken om mijn bloed te stelpen
Iemand om mij er bovenop te helpen
Medicijnen om mijn pijn te stillen
Maar niets veranderd zoals ik het zou willen

Alle klanken zijn veranderd in een stilte
De warmte is vervangen door de kilte
Niet wetend wie ik ben en waar we zijn
Ik voel alleen het bloeden van mijn pijn

Heb mij niet lief; ik zit vol met open wonden
Liefde heb ik jou ook nooit gezonden
Laat me in alle stilte verder leven
Ga weg, ik heb je immers niets te geven

Maar eigenlijk wil ik dat je bij me blijft
Jouw gedachten op mijn lichaam schrijft
Dat je ondanks al mijn wonden en mijn pijn
Niets liever doet dan bij mij zijn

© Esther Frenay
border
Het lied van de nacht

Laat mij het lied zijn van de nacht
De duistere klanken van de aarde
De kille pijn, de stille kracht
Weinig zicht maar zoveel waarde

De dood is zachter dan het leven
Puur volmaakte rust en pijn
Laat mij de stille klanken geven
Van wie ik ben, wie ik wil zijn

Het licht verblindt mijn tere ogen
Het land des duivels voelt volmaakt
De wereld heeft mij voorgelogen
Het is het bloed dat zoeter smaakt

© Esther Frenay
border
Duisternis

Binnen in mij is het duister
Diep verborgen in mijn hart
Maar ook zichtbaar in mijn ogen
Zo gevoelloos, zoveel smart

Leeg en niet meer te vervullen
Onherstelbaar en verscheurd
Laat me schreeuwen tot het einde
Zodat mijn lichaam met mij treurt

Mijn hart vervult zich met het duister
Mijn lichaam vol met angst en vuur
Haat zal in mijn ziel versmelten
De pijn duurt tot het laatste uur

Ik geef mij over aan het duister
En voel de passie van mijn pijn
Het vuur, de haat, het inspireert me
Dit is de plaats waar ik wil zijn

© Esther Frenay
border
Van lichte zeden

Als een morgenster
Zo schitterend geweven
In haar nachtkasteel
Haar rode paradijs
De warmte van haar hart
Doet mij beseffen
Er is een God
En zij is het bewijs

Als een koningin
Haar troon van lichte zeden
Haar lichaam naakt
Hartstochtelijk bemint
Door lust gehaat
Door jaloezie verstoten
Zo lieflijk schoon
Men noemt haar satanskind

© Esther Frenay
border
Jouw Wereld

Haal me weg uit deze wereld
Neem me mee naar die van jou
Zie je niet; al mijn verlangens
En hoeveel ik je vertrouw

Neem me mee in jouw gedachten
In jouw diepste fantasie
Geef me alles, streel mijn lichaam
Tot ik heel jouw wereld zie

Laat mijn hart steeds sneller kloppen
Laat me voelen dat ik leef
Ik wil jouw lichaam, jouw gedachten
Tot ik me daaraan overgeef

© Esther Frenay
border
Depressie

Geen rust
Maar slechts de stilte
Geen verdriet
En ook geen pijn
Maar de leegte
De eindeloze leegte
Van het niet-verbonden-zijn

Niet verbonden
Als een lichaam zonder leven
Een leegte
Zonder liefde, zonder pijn
Maar in stilte
Een eindeloos verlangen
Weer te leven
Te voelen en te zijn

© Esther Frenay
border
De Treurwilg

Treurige takken zwevend boven water
De depressieve schoonheid der natuur
Verborgen leed van vroeger en van later
Geborgen in haar passie en haar vuur

Ze overleefd de zomer en de winter
De zachte sneeuw, de regen en de zon
De spiegeling waarop ze zweeft verbind haar
Met haar dromen, waar haar leven ooit begon

© Esther Frenay
border
Verlangen

Je weeft mij langzaam in jouw web
Gebonden in jouw gouden draden
In jouw gedachten wil ik baden
Met alles wat ik in mij heb

Het web van jouw geweten
Weef jij door mijn gedachten
Geduldig blijf je wachten
Tot ik volledig ben bezeten

Je streelt mij langs mijn lijf
Tot ik mij aan jou overgeef
Gewillig in jouw wereld leef
In mijn gedachten bij jou blijf

Als een duivel in mijn fantasie
Blijf jij in mijn gedachten zweven
Jouw web door mijn verlangens weven
Tot ik alleen jouw wereld zie

In jouw web ben ik gevangen
Een wereld die ik nog niet ken
Ik vlucht niet want ik weet, ik ben
In het land van mijn verlangen

© Esther Frenay
border
De nieuwe wereld

De nacht is jong, de avond koud
Benieuwd wat staat te wachten
Een stille vonk, gevoelens fout
En kwetsbaar mijn gedachten

Een nieuwe wereld, nieuw begin
Het avontuur van morgen
Een strijd die ik misschien niet win
Maar dat baart mij geen zorgen

Dromen zijn slechts fantasie
Maar diep zijn mijn gedachten
Jij bent alles wat ik zie
In al mijn stille nachten

De vlammen van onzekerheid
Gebrand in mijn geweten
Getergd door mijn nieuwsgierigheid
Door duivels' wil bezeten

© Esther Frenay
border
Alzheimer

Verwarde geest, door haar schaduw weergegeven
Huilend tot in het diepste van haar ziel
Ach, kwam de lieve heer mij nu maar halen
Fluisterde ze in al haar kinderlijke eerlijkheid

En de pijn kwam diep van binnen, zuiver leed
In pure eenzaamheid verdronken
Omdat geen mens begrijpt hoe haar gedachten
Haar eigen geest haar zo bedrogen heeft

Ik kan niet meer, ik weet niet meer
Ach lieverd blijf dicht bij me
Een kus en lieve woorden heb ik nodig
Hou me even vast totdat ik het weer weet

© Esther Frenay
border
De taal der Elfen

De taal der Elfen is de taal van de liefde
Een taal die ik spreek noch versta
Het Rijk der dromen en innig verliefden
Ik zoek haar en ik spreek haar na

Maar liefde is meer dan enkele zinnen
Meer dan een stem of een tedere blik
Het laat zich benijden en laat zich beminnen
Misschien is het meer dan alleen jij en ik

Het laat voor zich vechten maar is niet te vangen
Het kost vele tranen maar is niet te koop
Pijnlijk maar mooi, en laat mij verlangen
Het geeft soms de wereld een klein beetje hoop

De taal van de Elfen is moeilijk te leren
In klanken en kleuren, in wijsheid en kracht
Toch doe ik mijn best en wil het proberen
Voor jou, mijn geliefde, mijn duistere nacht

© Esther Frenay
border
De stilte

Oneindige tijden
Onvervulde lusten
Verlangen, steeds meer
Leg ik me neer
Bij de stilte

De stilte
Ontwaakt door de nacht


In vleselijk lijden
Vervul ik jouw lusten
Meer dan ik toegeef
Mezelf aan jou weggeef
In de stilte

De stilte
Doordringender dan ooit


Verward in jouw web
Met tranen gebonden
Door lichaam en zijn
In liefde en pijn
En de stilte

De stilte doorbroken
Door het kloppen van mijn hart
In jouw aanwezigheid


© Esther Frenay
border
Onlief

Onlief, met grote ogen
Onschuldig maar toch stout
De duivel zou jou mogen
Je hebt hem laatst getrouwd

Onlief en onbetrouwbaar
Geen doel of levenslot
Geen normen, onaanvaardbaar
Toch bid je 's nachts tot God

Onlief en zo verdorven
Je fluistert naar de maan
Je bent allang gestorven
Je bent reeds heengegaan

Onlief is slechts vertoning
Een kunstwerk en een lied
Mijn hart is de beloning
Voor wie dit al doorziet

© Esther Frenay
border
<< Back to Essie's World